سوگ سروده‌های حسینی، یک‌فراوری انسانی و غیر قدسی‌اند که متشکل از باورها و اعتقادها به‌پاسداشت فرهنگ، هویت و معارف حسینی بوده و مبتنی بر شعر روایی توصیفی (دوبیتی) است. پژوهش حاضر، از نوع تحقیقات کاربردی ـ تحلیلی و براساس منابع کتابخانه‌ای و به‌شیوة میدانی؛ مشاهدة مستقیم و ثبت اشعار سوگ سروده‌های محلی زنان لُر (چایِنه محرم و صفر) در مجالس عزاداری حسینی گردآوری شد. نتایج نشان داد که درون‌مایة معنوی و تربیتی سوگ سروده‌ها، شامل خداباوری، توسل به‌حضرت سیدالشهدا امام‌حسین ارادت و احترام به‌مقام شامخ و ارزش الهی و معنوی امام حسین، اولاد و اصحابش، شکرگزاری و رضایت از قضا و قدر خداوند در حادثة عاشورا، صبر برمصائب اهل‌بیت حسینی، نمایان‌کردن ظلم و شقاوت سپاه عمربن سعد در دشت کربلا، صبر زینبی(س) و رشادت‌های اهل کاروان و شهدای دشت کربلا، به‌ویژه حضرت عباس، علی‌اکبر و قاسم، مظلومیت شهدای دشت نینوا، به‌ویژه حضرت امام حسین و علی‌اصغر، عشق، شور و تداوم راه و عزت حسینی، ظلم‌ستیزی، عافیت‌طلبی و طلب شفاعت از امام حسین بودند. همچنین در سوگ سرودها، برمضامین مشترکی، همچون شیون و گریه، شهید و شهادت، اسارت، تشنگی، گهواره، خون، نیزه، خیمه و عَلَم تاکید شده بود.